Guillaume IX d'Aquitaine

Farai un vers de dreyt nien

Farai un vers de dreyt nien :

Non er de mi ni d’autra gen,

Non er d’amor ni de joven,

Ni de ren au,

Qu’enans fo trobatz en durmen

Sobre chevau.

 

No sai en quai hora.m fuy natz :

No suy alegres ni iratz,

No suy estrayns ni sui privatz,

Ni no.n puesc au,

Qu’enaissi fuy de nueitz fadatz,

Sobr’ un pueg au.

 

No sai qu’ora.m suy endurmitz

Ni quora.m velh, s’om no m’o ditz.

 

Per pauc no m’es lo cor partitz

D’un dol corau ;

E no m’o pretz una soritz

Pei sanh Marsau !

 

Malautz suy e cre mi murir,

E ren no.n sai mas quan n’aug dir :

Metge querrai al mieu albir,

E no sai cau ;

Bos metges er si.m pot guérir,

Mas non, si amau.

 

Amigu’ ai ieu, no sai qui s’es,

Qu’anc non la vi, si m’ajut fes ;

Ni.m fes que.m plassa ni que.m pes,

Ni no m’en eau,

Qu’anc non ac Norman ni Frances

Dins mon ostau.

 

Anc non la vi et am la fort,

Anc no n’aic dreyt ni no.m fes tort ;

 

Quan non la vey, be m’en déport,

No.m pretz un jau,

Qu’ie.n sai gensor e bellazor,

E que mais vau.

 

Fag’ai lo vers, no say de cuy ;

E trametrai lo a selhuy

Que lo.m trametra per autruy

Lay ves Anjau,

Que.m tramezes del sieu estuy

La contraclau.